Ostatnie pożegnanie: Świdnik

24 wrzesień 2012

Transport

Jeżeli bliska nam osoba zmarła za granicą możemy wybrać wyspecjalizowaną firmę w transporcie międzynarodowym w dziale "przewóz zmarłych" lub wyszukać zakład pogrzebowy oferujący transport jako usługę dodatkową. Firmy świadczą usługi zgodne z prawem polskim i międzynarodowym załatwiając wszelkie niezbędne formalności związane z przewozem.

Czytaj więcej

Kremacja

Kremacja znana jest człowiekowi już od wieków i wywodzi się z hinduizmu. W Europie zachodniej i USA kremacja jest powszechna od ponad 100 lat. W Polsce mówi się o tym sposobie pochówku stosunkowo niedawno, lecz coraz więcej zakładów posiada własne krematoria, gdzie na życzenie rodziny bądź wspomnianej za życia woli zmarłego, możliwy jest pogrzeb z obrzędem spopielania zwłok. Proces jest bezdymny i bezzapachowy.

Czytaj więcej

Zasiłek pogrzebowy

Skarb Państwa zapewnia kwotę w wysokości 4000,00 zł (obowiązuje od 1 marca 2011 r.). Cała procedura w przypadku kompleksowej obsługi przez zakład pogrzebowy, może być bezgotówkowa.

Jeżeli jednak decydują się Państwo na wypłatę zasiłku we własnym zakresie to należy przygotować następujące dokumenty:

•wniosek o wypłatę zasiłku pogrzebowego
•wyciąg z aktu zgonu
•oryginały rachunków poniesionych kosztów pogrzebu, a jeżeli oryginały zostały złożone w banku kopie rachunków potwierdzone przez bank.
Jeśli pogrzeb organizowany był na koszt państwa, organizacji politycznej lub społecznej, wymagane jest zaświadczenie właściwego organu administracji państwowej lub organizacji stwierdzające pokrycie kosztów pogrzebu oraz rachunki kosztów poniesionych przez osobę występującą z wnioskiem o zasiłek pogrzebowy.

Czytaj więcej

Akt zgonu

Akt zgonu, to inaczej akt stanu cywilnego, rejestrujący śmierć osoby. Zgon osoby należy zgłosić najpóźniej w ciągu 3 dni od dnia zgonu. Do zgłoszenia zgonu są obowiązani w kolejności:

1. małżonek lub dzieci zmarłego,

2. najbliżsi krewni lub powinowaci,

3. osoby zamieszkałe w lokalu, w którym nastąpił zgon,

4. osoby, które były obecne przy zgonie lub naocznie się o nim przekonały,

5. administrator domu, w którym nastąpił zgon.

Jeżeli zgon nastąpił w szpitalu lub innym zakładzie, do zgłoszenia zgonu jest obowiązany szpital lub zakład.

 

Zgłaszając zgon należy jednocześnie dostarczyć do Urzędu Stanu Cywilnego kartę zgonu oraz zwrócić dowód osobisty osoby zmarłej. Wydanie osobie zgłaszającej zgon trzech egzemplarzy odpisu skróconego aktu zgonu przez kierownika urzędu stanu cywilnego jest bezpłatne.

Akty zgonu są częścią księgi stanu cywilnego i są przechowywane w Urzędzie Stanu Cywilnego lub Archiwum Państwowym. Możemy otrzymać jedynie odpis aktu zgonu, który potocznie zwany jest aktem zgonu.

(Opracowane na podstawie: Ustawa o cmentarzach i chowaniu zmarłych z 1959 oraz Rozporządzenia Ministra Zdrowia Opieki Zdrowotnej z 1961, 2001 i 2006r.)

Czytaj więcej

Karta zgonu

Karta zgonu jest dokumentem wystawianym przez lekarza, stwierdzającego zgon. Na podstawie tego dokumentu otrzymamy w Urzędzie Stanu Cywilnego akt zgonu, który będzie konieczny do przeprowadzenia pochówku. Kartę zgonu wydaje się w dwóch egzemplarzach:

jako egzemplarz A

służący do celów statystycznych

oraz

egzemplarz B,

służący do celów pochowania zwłok.

Podanie przyczyny zgonu nie jest niezbędne do wystawienia karty zgonu. Gdy nie można ustalić przyczyny zgonu lub, gdy nie ma podejrzenia zabójstwa lub samobójstwa, w karcie zgonu, w miejscu przeznaczonym na wpisanie przyczyny zgonu, wpisuje się adnotację "przyczyna zgonu nieustalona".

Czytaj więcej

Działania, jakie należy podjąć w przypadku śmierci bliskiej osoby

      Należy wezwać lekarza (bezpłatny numer 999 lub 112 z telefonu komórkowego) w celu stwierdzenia zgonu. Można też zadzwonić bezpośrednio do zakładu pogrzebowego, który powiadomi uprawnionego lekarza o zaistniałej sytuacji i przybędzie na wskazane miejsce. Lekarz wypisuje tzw. kartę zgonu, która jest później potrzebna do wystawienia aktu zgonu u Urzędzie Stanu Cywilnego. Następnie ciało transportowane jest do kostnicy miejskiej.

Kolejny krok to wybór zakładu pogrzebowego, do którego należy się udać ze wszelkimi niezbędnymi dokumentami tj.:

  • dowodem osobistym osoby zmarłej

  • dowodem osobistym współmałżonka osoby zmarłej

  • zaświadczeniem z zakładu pracy lub (jeżeli zmarły był emerytem lub rencistą) ostatnim odcinkiem emerytury lub renty

      Zakład pogrzebowy pomoże nam przejść przez procedurę formalno-prawną związaną z pochówkiem, wliczając w to zwrot zasiłku pogrzebowego z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Na miejscu ustalamy termin pogrzebu, termin kremacji, wybieramy cmentarz i miejsce pochówku oraz obrządek religijny, w jakim ma zostać zorganizowana uroczystość. Oczywiście istnieje też możliwość organizowania pogrzebów świeckich łącznie z odpowiednimi akcesoriami funeralnymi. Wszelkie informacje, o szerokości oferowanych usług przez zakład uzyskacie Państwo na naszej stronie internetowej lub kontaktując się bezpośrednio z daną firmą.

Czytaj więcej

Poczucie straty i powrót do normalnego życia

     Jakże często w swoim życiu doświadczamy poczucia straty. Zmagamy się z nim już od najmłodszych lat praktycznie we wszystkich obszarach naszego życia. Doświadczamy go na każdym kroku. Już jako dzieci przeżywamy odejście swojego ukochanego zwierzaka, śmierć babci, dziadka, utracenie swojej ulubionej zabawki. Od początku życie nas nie rozpieszcza, pokazuje, że na wiele rzeczy nie mamy wpływu i musimy się z tym pogodzić. Stratę pracy, rzecz materialną łatwo jest zastąpić czymś innym, poczucie straty w tym wypadku trwa krótko, szybko zapominamy o wszystkim, zastępujemy czymś nowym. Jednak strata bliskiej dla nas osoby jest dla nas najboleśniejsza. Bardzo ciężko jest nam pogodzić się z odejściem ukochanego człowieka, którego przecież nie da się niczym zastąpić.
     Smutek po śmierci jest przeżyciem bardzo indywidualnym i wyjątkowym. W terminologii poczucie straty definiowane jest jako mocne, indywidualne przeżycie niosące za sobą szereg sprzecznych doznań emocjonalnych. „Strata” w języku polskim to wyraz oznaczający niechciany, mimowolny ubytek czegoś, poniesioną szkodę, utratę czegoś.
     Strata jest wydarzeniem bardzo nieprzyjemnym, często bardzo zaskakującym, nie spodziewamy się jej, doświadczając jej dochodzą do nas mieszane, sprzeczne odczucia. Np.: Umiera bardzo bliska dla nas osoba, która od wielu lat walczyła z ciężką chorobą. Z jednej strony wiemy, że śmierć uwolniła ją od cierpienia a z drugiej strony odszedł ktoś dla nas ukochany, chcielibyśmy aby ta osoba była cały czas z nami, jej odejście sprawia nam ogromny ból. Poczucie straty wywołuje w człowieku dezorientację, nie wiemy jak po stracie będzie wyglądać nasze życie, czy sobie poradzimy.
     Bert Hellinger tak pisze na temat straty : „ Strata boli, na przykład jak tracimy jakiegoś człowieka, nadzieję lub dobro, które było dla nas ważne i cenne. Czujemy się wtedy często tak, jak gdybyśmy stracili cząstkę siebie, jakby nas było mniej na duszy i ciele. To prawda, że żałujemy straty dłużej niż trwa ból, który jest stosowny i konieczny żeby przeboleć stratę. Ponieważ inaczej tracimy wraz ze stratą również coś z nas samych na zawsze. Jednak w stosownym żalu odzyskujemy to, co straciliśmy, a mianowicie w sposób, który nas wzbogaca, daje spokój i lekkość.
     Po stracie mamy nowe wyzwania, nowe zadania, nowe związki, nowe możliwości rozwoju. Jeśli je dostrzeżemy, wtedy to co utracone wchodzi do tego jako doświadczenie, jako wspomnienie, jako siła. W tym sensie strata służy naszej przemianie, czyni nas w końcu bogatszymi, uwalnia nową siłę, działa dalej i staje się zyskiem.” Jednak aby zrozumieć słowa B. Hellingera potrzeba czasu.
     Człowiek nie upora się od razu ze stratą. Można rozróżnić podstawowe etapy żałoby. Żałoba jest to występujący po śmierci stan, w którym przeplatają się uczucia żalu, smutku i rozpaczy. Jak pisze ks. Józef Pierzchalski żal jest procesem „uwalniania się” od straty. Według niego należy odróżnić proces żałoby od żalu i smutku po stracie. „ Żałoba to proces, w trakcie którego następuje powolny zanik przywiązania emocjonalnego do utraconego przedmiotu lub osoby. Mamy z nim do czynienia zarówno wtedy, gdy nasza strata ma charakter konkretny i namacalny, jak i wtedy, gdy jest to utrata szacunku do samego siebie.
     Żal i smutek to uczucia doświadczane w trakcie procesu żałoby. To tęsknota za tym, co utraciliśmy. Doświadczając żalu po stracie i opłakując ją, pozwalamy sobie na to, by doświadczyć smutku. Sądzi się powszechnie, że nie da się do końca i w pełny sposób przeżyć okresu żałoby, nie pozwalając sobie zarazem na to, by odczuwać smutek. Smutek i żal po stracie to niezbędne składniki procesu dostosowywania świadomości do nowej sytuacji, bez których nie może dobiec końca proces żałoby.”


Ks. Józef Pierzchalski podaje cztery wyraźne etapy straty, przez które należy przejść aby powrócić do normalnego życia i funkcjonowania. Są to: wyparcie, gniew i złość, depresja oraz akceptacja.


WYPARCIE - na tym etapie nie przyjmujemy do wiadomości, że coś straciliśmy. Wypieramy ten fakt z naszej świadomości. Podejmujemy próby odzyskania ukochanej osoby, pracy, przedmiotów, marzeń, planów.


GNIEW I ZŁOŚĆ - kiedy uświadomimy sobie, że coś naprawdę straciliśmy mamy poczucie strasznej niesprawiedliwości która nas spotkała. Dominuje w nas gniew i złość. Obwiniamy wszystkich i wszystko dookoła nas. Czujemy się skrzywdzeni, porzuceni.


DEPRESJA - po okresie złości zaczynamy dostrzegać swoją stratę. Wiemy, że nic nie może nam jej przywrócić więc mamy poczucie beznadziei. Nie oskarżamy już innych a szukamy winy w sobie, przez co obniża się poczucie naszej wartości, mamy siebie dość. W tym etapie próbujemy pogodzić się ze stratą, zaczynamy próby reorganizacji życia na nowo.


AKCEPTACJA - mamy świadomość, iż mimo straty nasze życie toczy się dalej. Dostrzegamy dalsze możliwości rozwoju. Akceptujemy to. Stajemy się silniejsi.


To jak przeżywamy stratę zależy od wielu czynników: od naszego charakteru, od wielkości przywiązania się do danej osoby, rzeczy. Żal po stracie zawsze boli. Nie należy jednak uciekać przed smutkiem, zamykać się przed całym światem.

Magdalena Wójcicka

Czytaj więcej

Proces żałoby i jego komplikacje

     Żałoba jest naturalną reakcją na utratę czegoś, co było dla nas bardzo ważne. Utrata pracy, zdrowia, niespełnienie marzenia, czy wreszcie utrata ukochanej osoby mogą prowadzić do żalu i żałoby. W zależności od tego, jak silnie byliśmy związani emocjonalnie z tym, co straciliśmy, żałoba może być mniej lub bardziej intensywna i mieć różny czas trwania. W naszej kulturze przyjmuje się rok jako odpowiedni czas żałoby. Trzeba jednak pamiętać, że jest ona procesem bardzo indywidualnym i przeżywanym przez każdego z nas w innym czasie i z inną siłą, zależnie od naszego własnego charakteru, rodzaju straty, siły emocjonalnej więzi i okoliczności, w jakich dokonała się utrata. Naukowcy próbują wprawdzie opisać i uporządkować ten proces, przedstawiając kolejne jego fazy, które opiszę bardziej szczegółowo poniżej. W rzeczywistości jednak proces żałoby rzadko przebiega dokładnie według tych faz – niektórzy przechodzą wszystkie z nich, ale w innej kolejności, inni wracają, nieraz wielokrotnie, do faz, które raz już przeszli, jeszcze inni w ogóle nie przechodzą większości z tych etapów. Pamiętajmy zatem, że wszelkie modele naukowe procesu żałoby są tylko uproszczeniem i poukładaniem w szuflady skomplikowanego i różnorodnego procesu przeżywania bólu utraty przez człowieka. Dlatego opisując te modele będę traktować poszczególne elementy nie tyle jak konkretne, ustalone fazy, ile jako możliwe reakcje na ból po utracie.

     Często pierwszą reakcją na utratę, zwłaszcza na śmierć drogiej nam osoby, jest szok. Jest on najczęstszy tam, gdzie śmierć była nagła, choć zdarza się także ludziom, którzy przygotowywali się na stratę przez dłuższy czas, na przykład podczas choroby bliskiego. Szok jest reakcją organizmu na nagłą, wstrząsającą zmianę, która wywraca nasz świat do góry nogami. Nasz umysł może jeszcze nie być w stanie przyjąć do wiadomości, że dokonała się nieodwracalna strata, broni się przed jej świadomością i wynikającym z niej bólem. Możemy więc czuć się otępiali, puści w środku, możemy mieć wrażenie, że opuściły nas wszystkie emocje, świat i inni ludzie stali się odlegli i nieważni, a my zostaliśmy sami w tej pustce. Niektórzy zdają sobie wtedy sprawę, że nie potrafią czuć smutku po utracie bliskiego i często obwiniają się wtedy o zatwardziałość i bezduszność. Niesłusznie. Szok jest reakcją naturalną i ma nas chronić przed nagłym i silnym bólem – w ten sposób nasz własny umysł daje nam czas, byśmy mogli zebrać siły i stopniowo przyjąć na siebie całą świadomość utraty. Zwykle stan szoku trwa od kilku godzin do kilku dni i ustępuje stopniowo sam z siebie. Jeśli jednak czujesz, że trwa za długo, masz wrażenie, że utknąłeś w tym szoku – nie wahaj się poszukać pomocy, czy to wśród osób bliskich, czy u kapłana, czy u profesjonalnego terapeuty. To, że potrzebujesz wsparcia, nie znaczy, że jesteś słaby lub szalony. To sposób, w jaki twój własny umysł mówi ci: „Ta rana jest bardzo głęboka. Potrzebujemy kogoś, kto założy nam szwy, by mogła się goić bez przeszkód”.

     Kolejną możliwą reakcją, pojawiającą się często wraz lub wkrótce po szoku, jest zaprzeczanie. Nie chcemy zaakceptować realności straty, chcielibyśmy odwrócić czas, żyć tak, jakby nic się nie zmieniło. Nastawiamy czajnik o tej samej porze co zwykle, żeby razem z nieobecnym już małżonkiem wypić zwyczjową filiżankę herbaty. Łapiemy za telefon, żeby podzielić się czymś z przyjacielem, którego jednak nie ma po drugiej stronie słuchawki. Wypatrujemy przyjaciółki wśród spacerowiczów w parku, gdzie co niedziela chodziłyśmy na przechadzkę. Cały czas mamy wrażenie, że ukochana osoba wróci, że tak naprawdę nie odeszła na zawsze, tylko zasnęła i wkrótce się obudzi. Ta faza potrafi być wyjątkowo bolesna, ponieważ próbujemy żyć nadzieją, o której jednak w głębi duszy wiemy, że nie może się spełnić. Często pogrzeb, jako ostatnie pożegnanie, pomaga nam poradzić sobie z reakcją zaprzeczania – pożegnanie dokonało się, a więc to co było, nie może już wrócić. Musimy wtedy iść dalej, do przodu, i nauczyć się żyć na nowo, bez bliskiego, który odszedł.

     Reakcja zaprzeczania jest często szczególnie trudna dla osób, których bliski zaginął bez śladu. Bez ostatniego pożegnania nadzieja, że ukochana osoba wróci, jest ciągle żywa. Niestety, wraz z nią żywy jest ból opuszczenia i straty. Może się okazać, że w takich przypadkach bardzo pomocna będzie pomoc wrażliwego i cierpliwego terapeuty, który pomoże nam nauczyć się żyć z tą nadzieją i tym bólem.

     Następną powszechną reakcją po śmierci bliskiej osoby jest gniew. Może on być skierowany na lekarzy, którzy nie uratowali chorego, na Boga, że go zabrał za wcześnie, nawet na samego zmarłego, że zostawił nas samych. Gniew również jest naturalną reakcją umysłu na coś, co jest bardzo bolesne. W normalnych warunkach gniew mobilizuje nas do walki o to, co dla nas ważne. W przypadku śmierci jest on jednak bezsilny, ponieważ odwrócenie tego, co się stało, nie jest w naszej mocy. Dlatego zwykle po okresie gniewu i buntu przeciwko realności utraty następuje okres smutku, czy nawet rozpaczy, któremu może towarzyszyć wycofanie się z dotychczasowych aktywności, chęć odizolowania się od innych, poczucie apatii i bezsilności. Pomimo wyjątkowo silnego bólu, jaki wtedy odczuwamy, i w tym wypadku nasz umysł wie, co robi i, wbrew pozorom, działa na naszą korzyść. Jeśli pozwolimy sobie na pełne odczucie tego bólu i smutku, na uhonorowanie naszej więzi z bliskim poprzez te uczucia, znajdziemy się o kolejny krok bliżej akceptacji naszej straty.

     Okres smutku jest dla wielu wyjątkowo trudny. Smutek nie zawsze jest w pełni akceptowany w naszej kulturze. Okazywanie go zaraz po stracie jest często kulturowo oczekiwane, co może być trudne dla osoby znajdującej się wtedy w szoku i niezdolnej do okazywania czy nawet odczuwania smutku. Ta sama osoba może zacząć okazywać smutek wiele miesięcy po śmierci bliskiego, kiedy to jej otoczenie zaczyna od niej często wymagać, by „wzięła się w garść” i wróciła do normalnego funkcjonowania. Takie wymagania mogą być bardzo szkodliwe, ponieważ przeszkadzają nam w pełnym przejściu procesu żałoby. To, ile czasu potrzebujemy, żeby zakończyć ten proces, zależy od naszych indywidualnych potrzeb i okoliczności i nie powinno się tego procesu pospieszać na siłę.

     Musimy jednak uważać, by okres smutku nie przerodził się w chroniczną depresję. Często jej przyczyną jest nierozwiązane poczucie winy, które jest niczym innym jak gniewem, skierowanym na nas samych. Myślimy: „Gdybym tylko nie namawiała go na to wyjście do kina, nie wydarzyłby się ten wypadek”; albo: „Gdybym tylko wcześniej zauważył, że zaczyna się u niej choroba”. Obwiniamy się, że nie zapobiegliśmy śmierci ukochanej osoby, wymagając od siebie niemożliwego – bo przecież „powinniśmy byli wiedzieć!” Bywa też, że gryzie nas sumienie z powodu nierozwiązanego konfliktu czy ostrych słów, jakie skierowaliśmy do bliskiego przed jego śmiercią. Poczucie winy może być wyjątkowo trudne do samodzielnego rozwiązania, ponieważ często paradoksalnie doznajemy ulgi w kierowaniu gniewu na siebie, w karaniu się za niesprawiedliwość, jaka nas spotkała w postaci utraty bliskiego. Daje nam to poczucie osiągania pewnej sprawiedliwości, w rzeczywistości jednak jest dla nas bardzo niszczące. Żaden człowiek nie ma mocy powstrzymania śmierci, ani przywrócenia życia. Karanie siebie nie przywróci nam ukochanego, a tylko zadaje nam niepotrzebne cierpienie i zamyka w pętli, uniemożliwiając zakończenie procesu żałoby. W tym przypadku pomoc profesjonalisty może okazać się nieoceniona. Jeśli twój przyjaciel lub bliski tkwi w takiej pętli, koniecznie okaż mu wsparcie i zaproponuj poszukanie profesjonalnego terapeuty – możesz mu w ten sposób nawet uratować życie, ponieważ poczucie winy i rozpacz mogą doprowadzić nawet do samobójstwa. Jeśli ty sam masz podobne myśli i uczucia, pamiętaj o jednym – każda, nawet najgłębsza rana w końcu się zagoi. Pozostanie po niej blizna, ale ból, który odczuwasz teraz, nie jest na zawsze. Jeśli czujesz, że twój ból staje się nie do zniesienia, poszukaj wsparcia – u bliskich, u kapłana, u terapeuty albo powierz swoje cierpienie Bogu – On na pewno nie zostawi cię samemu sobie.

     Wreszcie, po trudach i cierpieniach, po wzlotach i upadkach, prędzej czy później następuje akceptacja faktu utraty. Poprzez proces żałoby umysł przygotował się na przyjęcie prawdy. Przyjmujemy wtedy śmierć bliskiego jako fakt i zaczynamy powoli uczyć się żyć na nowo. Następuje reorganizacja naszego życia – stopniowo zmieniamy swoje nawyki, następuje nowy podział ról w rodzinie, np. w kwestii zajmowania się domem czy dziećmi, krok po kroku kształtuje się nowy ład. Nie znaczy to, że zmarły bliski zostaje zastąpiony i zapomniany. On nadal ma miejsce w rodzinie, więź może być nadal żywa, ale jest już inna – duchowa i emocjonalna. Zmarły żyje w nas, o ile pielęgnujemy jego pamięć i utrzymujemy z nim więź. Ból stopniowo maleje i choć wiemy, że już nigdy nie będzie jak dawniej, choć nadal tęsknimy za ukochaną osobą, to jednak powoli zaczynamy znów żyć w pełni, cieszyć się życiem i dzielić się tą radością z bliskim nieobecnym fizycznie, a jednak wciąż obecnym w naszym sercu. Proces żałoby zakończył się. 

Katarzyna Kaiser

Czytaj więcej

ZIELIŃSKA ZOFIA z.domu WARDA (lat 76)

ZOFIA ZIELIŃSKA
z domu WARDA

Zmarła dnia 24 września roku 2012, przeżywszy lat 76

Msza Święta żałobna odprawiona zostanie w kościele

parafialnym pw. św.Wita w Mełgw w dniu 27 września 2012 roku o godzinie 15:30

po której nastąpi złożenie Drogiej nam Zmarłej do grobu na cmentarzu parafialnym w Mełgwi

o czym zawiadamiają pogrążeni w głębokim smutki i żalu:

Córka i Syn z Rodzinami

 

Autokar odjedzie sprzed targu w Świdniku o godz.14:50 przystając na przystanku przy Kościelep.w. Chrystusa Odkupiciela


 

Czytaj więcej

CZERKAS ROMAN (lat 80)

ROMAN CZERKAS

Zmarł dnia 24 września roku 2012, przeżywszy lat 80

Msza Święta żałobna odprawiona zostanie w kościele parafialnym pw. Chrystusa Odkupiciela w Świdniku

dnia 28 września 2012 roku o godzinie 14:00

po której nastąpi złożenie drogiego nam Zmarłego do grobu na cmentarzu komunalnym w Świdniku

o czym zawiadamiają pogrążeni w głębokim smutki i żalu:

Najbliżsi

Autokar na cmentarz odjedzie z przed Kościoła po Mszy Świętej


 

Czytaj więcej